EN
Uzuv Kırıklarında İntramedüller Çivilemenin Endikasyonları ve Cerrahi Teknikleri
İntramedüller Çivilerin Özellikleri
Minimal İnvasif: İntramedüller çiviler küçük kesitler aracılığıyla yerleştirilir; bu, çevredeki yumuşak dokulara verilen zararı azaltır ve postoperatif iyileşmeyi kolaylaştırır.
Stabilite: Medüller kanal içinde doğrudan etki ederek çivi, diafiz boyunca uzun eksen üzerinde stabilite sağlar ve kırık hizalamasına ile iyileşmesine yardımcı olur.
Yük paylaşımı: Medüller kanal içinde konumlandırılan çivi, kırık iyileşme süreci sırasında kısmi veya tam vücut ağırlığını taşıyabilir; bu da diğer yapılara olan stresi azaltır.
Ayarlanabilirlik: Günümüzdeki birçok intramedüller çivileme sistemi, cerrahın intraoperatif veya postoperatif olarak kırık hizalamasını ayarlamasına imkân tanıyan ayarlanabilir kilitleme vidaları içerir.
Uyum sağlama yeteneği: İntramedüller çiviler, farklı kırık tiplerini ve anatomik lokalizasyonları karşılayacak şekilde çeşitli boyut ve tasarımlarda mevcuttur.
Biyomekanik Avantaj: İntramedüller çivilerin tasarımı, stres dağılımı ve yük aktarımı gibi kemik biyomekaniğini dikkate alır; bu da tedavi etkinliğini artırır.
Çıkarılabilirlik: Birçok intramedüller çivi kalıcı olarak yerinde bırakılabilir; ancak gerekirse kırık iyileşmesi sonrasında çıkarılabilir.
İntramedüller Çivi Türleri
1. Dayanımına Göre: Rijit intramedüller çiviler, Esnek intramedüller çiviler (örneğin Ender çivileri, TEN).
2. Kemik içi kanal genişletme (reaming) Tekniğine Göre: Kemik içi kanal genişletmeli intramedüller çivileme, Kemik içi kanal genişletmesiz intramedüller çivileme.
3. Yerleştirme Yönergesine Göre: Antegrad intramedüller çivileme, Retrograd intramedüller çivileme.
4. Sabitlenme Yöntemine Göre: Kilitli intramedüller çiviler, kilitlenmemiş intramedüller çiviler.
5. Malzeme Türüne Göre: Paslanmaz çelik intramedüller çiviler, titanyum intramedüller çiviler, biyoemilgen intramedüller çiviler.
6. Enine kesit şekline göre: Kanallı (içi boş) intramedüller çiviler, içi dolu intramedüller çiviler.
Intramedüller çivilemenin uygulamaları
① Humerus kırıkları için kilitli intramedüller çivileme
KULLANIM ALANLARI: Cerrahi boyun bölgesinden distalde 2 cm ile olekranon fossadan proksimalde 5 cm arasında yer alan kırıklar.
Cerrahi teknikler:
Hasta Konumlandırma: Plaj sandalyesi pozisyonu (en sık kullanılan) veya supin pozisyon.
Kesi ve giriş noktası: Akromiyonun 3-5 cm lateralinde longitudinal veya transvers bir insizyon yapılır. Deltoide kası lifleri doğrultusunda künt olarak ayrılır ve subakromial bursa açığa çıkarılır; gerekirse bu bursa eksize edilir. Rotator cuff korunarak büyük tuberosite ulaşılır. Giriş noktası, büyük tuberositenin apeksinin medialinde, biseps oluklarının yaklaşık 5-10 mm posteriorunda olmalıdır. Kırık instabil ise distal kilitlemede iki vida kullanılabilir. Distal kilitleme sırasında, humerus shaft’ının rotasyonel yanlış hizalanmasını en aza indirmek amacıyla büyük tuberositenin orientasyonunun humerusun lateral epikondiliyle lateral olarak aynı hizada olması sağlanmalıdır.
② Tibia Shaft Kırıkları İçin İnterloklu İntramedüller Çivileme
KULLANIM ALANLARI: Tibia orta üçte birinin stabil kırıkları (enine, kısa oblik kırıklar, psödartröz). Tibia uzunluğunun merkezdeki %60'lık bölümünde instabil kırıklar (metafiz-jonksiyon kırıkları, uzun spiral kırıklar, segmental kırıklar, komminüte kırıklar, kemik kaybı olan kırıklar). Özellikle tibia orta kesim kırıkları için endikedir. Proksimal ve distal tibia kırıklarına da uygulanabilir; ancak komplikasyon oranı daha yüksektir ve yanlış birleşim riski artar.
Cerrahi teknikler:
Hasta Konumlandırma: Sırtüstü pozisyon.
Kesi ve giriş noktası:
AP Görünümü: Giriş noktası, tibia mekanik ekseninin tibial plato ile kesiştiği noktada yer alır. Bu nokta, lateral interkondiler çıkıntıdan hemen medialdir. Standart AP radyografide, tibial platonun lateral kenarında tibia mekanik eksenine paralel bir çizgi çizilir; bu çizgi fibula başını ikiye bölmelidir.
Lateral Görünüm: Standart lateral radyografide (femur kondilleri ve tibia platosu üst üste geldiğinde), giriş noktası "bölge sınırı çizgisi"nde yer alır – tibia platosunun anterior kenarı ile tibia şaftının başlangıcı arasındaki birleşme (geçiş) bölgesi.
Standart AP Radyografisi:
Doğru AP görünüşünde, tibia mekanik eksenine paralel bir çizgi çizilir. İkinci bir çizgi, tibia platosunun lateral kenarından başlayarak bu mekanik eksene paralel olarak çizilir. Bu paralel çizgi, fibula başını tam olarak ikiye bölmelidir.
Standart Lateral Radyografisi:
Doğru lateral görünüşte, medial ve lateral femur kondilleri temelde üst üste gelmeli; aynı şekilde medial ve lateral tibia platosu da üst üste gelmelidir. Bu gerçek lateral projeksiyonda giriş noktasının bölge sınırı çizgisi üzerinde (plato ile şaftın birleşme noktası) olduğu doğrulanır.
③ Femur Şaftı Kırıklarında Antegrad Kilitlemeli İntramedüller Çivileme
KULLANIM ALANLARI: Küçük trokanterin 2 cm altından diz eklemine yaklaşık 9 cm proksimal (femur isthmusunun distalinde) kadar uzanan çeşitli kırık tipleri.
Hasta Konumlandırma: Kırık masasında supin veya lateral pozisyon.
Kesi ve giriş noktası:
Büyük Trokanter Giriş Noktası: Giriş noktası, büyük trokanterin ucundadır. AP görünümde medüller kanalın medial yönüne hedeflenir; lateral görünümde ise trokanterin merkeziyle ve femur kanalıyla aynı hizada yer alır. Trokanterik giriş noktası, genellikle obez hastalarda tercih edilir, teknik olarak daha az zahmetli olup piriform fossa girişine kıyasla daha kısa operasyon süreleri ve daha düşük komplikasyon oranları ile ilişkilidir.
Piriform Fossa Giriş Noktası: Giriş noktası, büyük trokanterin medialinde, femur boyunun tabanında yer alan piriform fossada (obturator eksternus tendonunun tutunduğu çukur) bulunur. Bu, femur kanalıyla tam olarak hizalanmış gerçek anatomik başlangıç noktasıdır.
④ Femur Kırıklarında Retrograd İnterloklu İntramedüller Çivileme
KULLANIM ALANLARI: Öncelikle supracondylar femur kırıkları için endikedir; bunlar arasında parçalı supracondylar kırıklar ile eklem yüzeyini de içeren intercondylar "T" ve "Y" tipi parçalı kırıklar yer alır. Ayrıca isthmusun distalindeki femur kırıkları için de uygundur; bunlar genellikle diz ekleminden 20 cm içinde kalan distal femur şaftı, supracondylar bölge ve intercondylar bölge kırıklarını kapsar.
Hasta Konumlandırma: Sırtüstü pozisyon.
Kesi ve giriş noktası: Diz yaklaşık 30° fleksiyonda tutulduğunda ideal giriş noktası, posterior çapraz ligamentin femoral tutunma noktasından yaklaşık 1,2 cm anterior konumda, intercondylar oluk merkezindedir (medüller kanal ekseniyle uyumlu olarak).
Uyarı: Bu makale kaynaktan yeniden basılmıştır
