Indicacións e técnicas cirúrxicas para a osteosíntese intramedular de fracturas de extremidades

Características dos clavos intramedulares

Mínimamente invasivo: Os clavos intramedulares insértanse mediante pequenas incisións, reducindo o dano nos tecidos brandos circundantes e facilitando a recuperación postoperatoria.
Estabilidade: Ao actuar directamente dentro do canal medular, o clavo proporciona estabilidade ao longo do eixe lonxitudinal da diáfise, axudando á alineación e curación da fractura.
Compartición da carga: Colocado dentro do canal medular, o clavo pode soportar parte ou a totalidade do peso corporal durante o proceso de curación da fractura, reducindo a tensión sobre outras estruturas.
Axustabilidade: Moitos sistemas modernos de enclavación intramedular presentan parafusos de bloqueo axustables, o que permite ao cirurxián modificar a alineación da fractura durante a intervención ou despois desta.
Adaptabilidade: Os clavos intramedulares están dispoñíbeis en diversos tamaños e deseños para adaptarse a distintos tipos de fractura e localizacións anatómicas.
Vantaxe biomecánica: O deseño dos clavos intramedulares ten en conta a biomecánica ósea, como a distribución das tensións e a transmisión de cargas, mellorando así a eficacia terapéutica.
Posibilidade de retirada: Aínda que moitos clavos intramedulares poden permanecer de forma permanente no lugar, tamén se poden retirar despois da curación da fractura, se é necesario.

Tipos de clavos intramedulares

1. Segundo a resistencia: Clavos intramedulares ríxidos, clavos intramedulares flexibles (por exemplo, clavos de Ender, TEN).
2. Segundo a técnica de alargamento: Clavaxe intramedular con alargamento, clavaxe intramedular sen alargamento.
3. Segundo a dirección de inserción: Clavaxe intramedular anterógrada, clavaxe intramedular retrógrada.
4. Por método de fixación: Clavos intramedulares bloqueados, Clavos intramedulares non bloqueados.
5. Por material: Clavos intramedulares de acero inoxidable, Clavos intramedulares de titánio, Clavos intramedulares bioabsorbíbeis.
6. Por forma da sección transversal: Clavos intramedulares canulados (ocos), Clavos intramedulares sólidos.

Aplicacións da clavación intramedular

① Clavación intramedular con bloqueo para fracturas do húmero

Indicacións: Fracturas situadas a 2 cm distais do collar cirúrxico ata 5 cm proximais da fosa olecraniana.
Técnicas cirúrxicas:
Posicionamento do Paciente: Posición en cadeira de praia (a máis utilizada) ou posición supina.
Incisión e punto de entrada: Faise unha incisión longitudinal ou transversal a 3-5 cm da lateral do acromion. O músculo deltoide é dividido de forma romba na dirección das súas fibras para expoñer a bolsa subacromial, que se extirpa se é necesario. Protéxese o manguito rotador para expoñer a tuberosidade maior. O punto de entrada debe estar medial á ápice da tuberosidade maior, aproximadamente a 5-10 mm da posterior ao surco bicipital. Se a fractura é inestable, pódense considerar dúas escravas para o bloqueo distal. Durante o bloqueo distal, débese ter coidado en asegurar que a orientación da tuberosidade maior se alinie lateralmente co epicondilo lateral do húmero para minimizar a malalineación rotacional do eixe do húmero.

② Clavos intramedulares con bloqueo interno para fracturas do eixe da tíbia

Indicacións: Fracturas estables do tercio medio da tíbia (fracturas transversais, fracturas oblicuas curtas, pseudartrose). Fracturas inestables dentro do 60 % central da lonxitude da tíbia (fracturas na unión metafisaria, fracturas espirais longas, fracturas segmentarias, fracturas conminutas, fracturas con perda ósea). Indícase principalmente para as fracturas da tíbia media. Aínda que é aplicable ás fracturas da tíbia proximal e distal, a taxa de complicacións é maior, co risco aumentado de mala unión.
Técnicas cirúrxicas:
Posicionamento do Paciente: Posición supina.
Incisión e punto de entrada:
Vista AP: O punto de entrada atópase na intersección do eixe mecánico da tíbia co platillo tibial. Isto corresponde a un punto ligeiramente medial á eminencia intercondilar lateral. Trácese unha liña paralela ao eixe mecánico nunha radiografía AP estándar, situada na cara lateral do platillo tibial; esta liña debe dividir o cóndilo fibular en dúas metades.
Vista lateral: Nun radiográfico lateral estándar (no que os cóndilos femorais e as plataformas tibiais están superpostos), o punto de entrada atópase na «liña de división» — a unión (zona de transición) entre a marxe anterior da plataforma tibial e o inicio do corpo da tíbia.

Radiografía AP estándar:
Nunha vista AP correcta, trázase unha liña ao longo do eixe mecánico da tíbia. Trázase unha segunda liña paralela a este eixe mecánico, partindo da marxe lateral da plataforma tibial. Esta liña paralela debe bisecar exactamente a cabeza da fíbula.

Radiografía lateral estándar:
Nunha vista lateral correcta, os cóndilos femorais medial e lateral deben estar esencialmente superpostos, e as plataformas tibiais medial e lateral tamén deben estar superpostas. Nesta proxección lateral verdadeira, confírmase que o punto de entrada se atopa na liña de división (unión entre a plataforma e o corpo).

③ Enclavado intramedular anterógrado con bloqueo para fracturas do corpo femoral

Indicacións: Varios tipos de fractura localizados desde 2 cm por debaixo do trocánter menor ata aproximadamente 9 cm proximal á articulación do xeonllo (distal ao istmo femoral).
Posicionamento do Paciente: Posición supina ou lateral sobre unha mesa para fracturas.
Incisión e punto de entrada:
Punto de entrada no trocánter maior: O punto de entrada está na punta do trocánter maior. Na vista AP, diríxese cara ao aspecto medial do canal medular; na vista lateral, alíñase co centro do trocánter e co canal femoral. O punto de entrada no trocánter maior úsase con frecuencia en pacientes obesos, é tecnicamente menos exigente e pode asociarse a tempos operatorios máis curtos e a menores taxas de complicacións comparado co punto de entrada na fosa piriforme.

Punto de entrada na fosa piriforme: O punto de entrada atópase na fosa piriforme (a depresión medial ao trocánter maior, na base do pescozo femoral), que é o sitio de inserción do tendón do músculo obturador externo. Este é o verdadeiro punto de inicio anatómico aliñado co canal femoral.

④ Clavación intramedular retrógrada con interbloqueo para fracturas do fémur

Indicacións: Indícase principalmente para fracturas supracondilares do fémur, incluídas as fracturas supracondilares conminutas e as fracturas conminutas intercondilares de tipo «T» e «Y» que afectan á superficie articular. Tamén é adecuada para fracturas do fémur distais ao istmo, incluídas as fracturas do terzo distal do corpo femoral, da rexión supracondilar e da rexión intercondilar, normalmente dentro dos 20 cm da articulación do xeonllo.
Posicionamento do Paciente: Posición supina.
Incisión e punto de entrada: Co xeonllo flexionado aproximadamente 30°, o punto de entrada ideal atópase no centro da escotadura intercondilar, aproximadamente 1,2 cm anterior á inserción femoral do ligamento cruzado posterior (coincidente co eixe do canal medular).

Aviso legal: Este artigo reproducíuse da fonte orixinal . Os dereitos de autor pertencen ao autor orixinal. Está destinado exclusivamente a fins educativos e de intercambio. Se se producir algún caso de infracción, pórmonos en contacto para a súa retirada.