Εξωτερική σταθεροποίηση (Απλή κάταγμα του διαμήκους άξονα της ωμοπλάτης, ελικοειδές κάταγμα.)

1. Γενικές παρατηρήσεις

Αρχές της μοντουλαρικής εξωτερικής σταθεροποίησης

Ο μοντουλαρικός εξωτερικός σταθεροποιητής είναι ιδανικός για προσωρινή χρήση. Εφαρμόζεται γρήγορα χωρίς ανάγκη χρήσης ακτινογραφιών κατά τη διάρκεια της επέμβασης και μπορεί να ρυθμιστεί αργότερα.

Λεπτομέρειες σχετικά με την εξωτερική σταθεροποίηση περιγράφονται στη βασική τεχνική εφαρμογής του μοντουλαρικού εξωτερικού aL σταθεροποιητή①②.

Ειδικές παρατηρήσεις για τον διαφυσικό άξονα της ωμοπλάτης παρατίθενται παρακάτω.

Τυπικά σενάρια χρήσης της εξωτερικής σταθεροποίησης

Υπάρχουν δύο τυπικά σενάρια χρήσης εξωτερικού σταθεροποιητή για κατάγματα του διαφυσικού άξονα της ωμοπλάτης:

• Ασθενείς με πολυτραυματισμό και πολλαπλά τραύματα των άκρων

• Σοβαρά τραύματα της ωμοπλάτης, συμπεριλαμβανομένης εκτεταμένης βλάβης των μαλακών ιστών, με ή χωρίς νευροαγγειακές βλάβες
  

Σε και τις δύο περιπτώσεις, ο ασθενής τοποθετείται συνήθως σε ύπτια θέση.

Σημείωση για τις εικόνες

Σε όλη αυτή την επιλογή θεραπείας παρουσιάζονται εικόνες γενικών μοτίβων κατάγματος, ως τέσσερις διαφορετικοί τύποι:

Α) Μη αναγόμενο κάταγμα

Β) Αναγόμενο κάταγμα

Γ) Κάταγμα αναγόμενο και προσωρινά σταθεροποιημένο

Δ) Κάταγμα οριστικά σταθεροποιημένο

2. Προετοιμασία του ασθενή και προσέγγιση

Θέση του ασθενή

Ο ασθενής σε ύπτια θέση είναι η προτιμώμενη θέση για την εξωτερική σταθεροποίηση.

Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν η θέση «παραλίας-καρέκλας» και η πλάγια θέση.

Τρόπος

Όπως σε όλες τις περιοχές των μακρών οστών, μπορούν να οριστούν ασφαλείς ζώνες για την τοποθέτηση των πειρών. Στην τυπική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ο ασθενής βρίσκεται σε ύπτια θέση. Ως εκ τούτου, η ασφαλής ζώνη του απόληκτου τρίτου του βραχιόνιου οστού δεν είναι πρακτική.

3. Τοποθέτηση πειρών (διάμηκης άξονας του βραχιόνιου οστού)

Τοποθέτηση πειρών

Για την εξωτερική σταθεροποίηση του βραχιόνιου τοποθετούνται δύο πείροι προξιμικά και απόσταση από το κάταγμα. Προξιμικά, οι πείροι τοποθετούνται αντερολατερικά. Να ληφθεί υπόψη η προστασία του αξιλλάριου νεύρου και της μακράς κεφαλής του βιτριπίτιδα.

Απόσταση, οι πείροι μπορούν να τοποθετηθούν λατερικά. Με αυτόν τον τρόπο, το ραδιακό νεύρο βρίσκεται σε υψηλό κίνδυνο. Για τη μείωση των βλαβών του ραδιακού νεύρου, συνιστάται η χρήση τομών επαρκούς μεγέθους, ώστε να εξασφαλίζεται η απτή αίσθηση και/ή η άμεση οπτικοποίηση του ραδιακού νεύρου (όχι τομές με τρύπημα). Ενδέχεται να είναι καλύτερο να χρησιμοποιηθεί μία μόνο τομή για την τοποθέτηση και των δύο πειρών.

Πέαρλ: Για να ελαχιστοποιηθεί το μέγεθος της τομής, αλλά παράλληλα να επιτευχθεί επαρκής στήριξη στο απώτερο τμήμα, είναι χρήσιμη η εισαγωγή καρφιών σε αποκλίνουσες κατευθύνσεις.

Διάσπαση των μαλακών ιστών

Μετά την επιδερμική τομή με βελόνα, πραγματοποιήστε βλαβερή διάσπαση των μαλακών ιστών με ψαλίδι μέχρι το οστό. Η χρήση μανδύων τρυπανιού με τρόκαρ εμποδίζει τη ζημία των μυϊκών, αγγειακών και νευρικών δομών.

4. Μετεγχειρητική φροντίδα

Φροντίδα των σημείων εισαγωγής καρφιών

Σωστή εισαγωγή καρφιών

Για να αποφευχθούν μετεγχειρητικές επιπλοκές, η τεχνική εισαγωγής των καρφιών είναι σημαντικότερη από οποιοδήποτε πρωτόκολλο φροντίδας καρφιών:

• Ορθή τοποθέτηση των καρφιών (βλ. ασφαλή ζώνη) αποφεύγοντας συνδέσμους και τένοντες, π.χ. τον εμπρόσθιο τιβιαίο

• Ορθή εισαγωγή των καρφιών (π.χ. τροχιά, βάθος) για να αποφευχθεί η νέκρωση λόγω θερμότητας

• Επέκταση των επιδερμικών τομών για ανακούφιση της τάσης των μαλακών ιστών γύρω από την εισαγωγή των καρφιών (βλ. επιθεώρηση και αντιμετώπιση των επιδερμικών τομών)

Πρωτόκολλο φροντίδας των πείρων

Διάφορα πρωτόκολλα μετεγχειρητικής φροντίδας για την πρόληψη λοίμωξης στις θέσεις εισαγωγής των πείρων έχουν προταθεί από εμπειρογνώμονες σε όλο τον κόσμο, συνεπώς δεν παρέχεται εδώ κανένα τυποποιημένο πρωτόκολλο για τη φροντίδα των θέσεων εισαγωγής των πείρων. Ωστόσο, συνιστώνται τα ακόλουθα σημεία:

• Η μετεγχειρητική φροντίδα πρέπει να ακολουθεί το ίδιο πρωτόκολλο μέχρι την αφαίρεση του εξωτερικού ορθοστάτη.

• Οι θέσεις εισαγωγής των πείρων πρέπει να διατηρούνται καθαρές. Οποιεσδήποτε κρούστες ή εκκρίσεις πρέπει να αφαιρούνται. Οι πείροι μπορούν να καθαρίζονται με φυσιολογικό ορό και/ή διαλύματα απολυμαντικού/αλκοόλ. Η συχνότητα του καθαρισμού εξαρτάται από τις συνθήκες και μπορεί να κυμαίνεται από καθημερινή έως εβδομαδιαία, αλλά πρέπει να πραγματοποιείται με μέτρο.

• Δεν συνιστώνται ούτε αλοιφές ούτε αντιβιοτικά διαλύματα για την τακτική φροντίδα των θέσεων εισαγωγής των πείρων.

• Οι επιδέσμοι δεν είναι συνήθως απαραίτητοι μόλις σταματήσει η εκκρίνουσα ροή από την πληγή.

• Οι θέσεις εισαγωγής των πείρων δεν χρειάζεται να προστατεύονται κατά το μπάνιο ή το ντους με καθαρό νερό.

• Ο ασθενής ή ο φροντιστής πρέπει να μάθει και να εφαρμόζει τη διαδικασία καθαρισμού.

Χαλάρωση πείρων ή λοίμωξη στις θέσεις εισαγωγής των πείρων

Εάν ένας πείρος χαλαρώσει ή εμφανιστεί λοίμωξη στη διαδρομή του πείρου, πρέπει να ακολουθηθούν τα εξής βήματα:

• Αφαιρέστε όλους τους εμπλεκόμενους πείρους και τοποθετήστε νέους πείρους σε υγιή τοποθεσία.

• Καθαρίστε χειρουργικά τις περιοχές των πείρων στο χειρουργείο, χρησιμοποιώντας κουρετάζ και έκπλυση.

• Λάβετε δείγματα για μικροβιολογική ανάλυση, προκειμένου να καθοδηγηθεί η κατάλληλη αντιβιοτική αγωγή, εφόσον αυτό κριθεί αναγκαίο.

Επιτρέψτε στις λοιμωξιγενείς διαδρομές των πείρων να επουλωθούν προτού προχωρήσετε σε οριστική εσωτερική σταθεροποίηση, διαφορετικά θα προκύψει λοίμωξη.

Κινητοποίηση

Η ήπια χρήση του χεριού και του αντιβραχίου πρέπει να ξεκινήσει όσο το δυνατόν νωρίτερα, μόλις ο ασθενής μπορέσει να την ανεχθεί, με ιδιαίτερη προσοχή εάν οι πείροι βρίσκονται κοντά στον αγκώνα. Οι ασκήσεις πεντάλ (pendulum) ή η βοηθούμενη κίνηση του ώμου πρέπει να ληφθούν υπόψη όσο το δυνατόν νωρίτερα, μόλις ο ασθενής τις ανεχθεί.

Ακολουθία

Ελέγξτε την πληγή 7–10 ημέρες μετά την επέμβαση. Ληφθούν ακτινογραφίες για έλεγχο της ανακατάταξης.

Ο ασθενής πρέπει να εξετάζεται κάθε 3 ή 4 εβδομάδες με κλινική εξέταση και ακτινογραφίες, μέχρις ότου επιτευχθεί ασφαλής συνένωση και αποκατασταθεί το εύρος κίνησης και η δύναμη.

Εάν ο συγκρατητήρας χρησιμοποιείται για οριστική σταθεροποίηση, πρέπει να αφεθεί στη θέση του μέχρις ότου γίνει ορατός ο καλλούς και η περιοχή του κατάγματος να είναι σταθερή και μη ευαίσθητη. Θυμηθείτε τον κίνδυνο καθυστερημένης ή μη σύντηξης, επομένως παρακολουθείτε τον ασθενή και, εάν χρειαστεί, εξετάστε εναλλακτική αγωγή.