Proksimal Humerus Kırıklarında Standartlaştırılmış Azaltma Tekniği

Proksimal humerus kırıklarının plak ile fiksasyonunda, postoperatif varus malünionu, vida ekleme içine geçişi, avasküler nekroz ve redüksiyon kaybı en yaygın komplikasyonlardır. İntraoperatif anatomik redüksiyon ve bu redüksiyonun korunması, başarılı fiksasyonun anahtarıdır.

Bu sorunu ele almak için standartlaştırılmış, basamaklı bir redüksiyon ve fiksasyon tekniği tanımlıyoruz.

İşlem:

Standart deltopektoral yaklaşım kullanılır. Rotator cuff tendonlarının tendon–kemik bileşimi bölgesinden, öncelikle redüksiyona yardımcı olmak amacıyla numara 5 non-absorbable dikişler yerleştirilir.

• Üç adet 2,0 mm’lik K-teli, perkütan olarak humerus shaft’ına retrograd şekilde, kırık hattına doğru yönlendirilerek yerleştirilir (B).
• Humerus başı fragmanı anatomik olarak redükte edilir; burada özellikle medial buttress’un bütünlüğünün yeniden sağlanması dikkatle sağlanır. Daha sonra K-teller, stabilite sağlamak amacıyla subkondral kemik içine ilerletilir (C).
• Daha sonra, büyük tuberositas parçası yerine oturtulur. Anatomik yerine oturtmadan sonra, açısal stabil kilitlemeli bir plaka uygulanır ve geçici olarak 1,6 mm K-telleriyle sabitlenir **(D)**.
• Pozisyon fluoroskopik olarak değerlendirilir. Kilitlemeli vida yerleştirilmeden önce plaka 3,5 mm kortikal vidalarla sabitlenir. K-telleri çıkarılır, emilmeyen dikişler gergin hale getirilir ve kesin vida fiksasyonu gerçekleştirilir (E ve F).

K-telleri farklı yönlerden yerleştirilebilir:

(A) Hem kaudal hem de sefalad yönlerden geçici K-teli fiksasyonu ile manuel kırık yerine oturtma.

(B) Üçte bir tübüler plaka ile medial kalcar parçasının fiksasyonu ve kilitlemeli plağın geçici K-teli fiksasyonu.

(C ve D) Nihai fiksasyon.

Bu teknik, kesin sabitleme öncesi parçaları K-telleriyle sabitlerken cerrahın redüksiyonu koruma yeteneğine dayanır. Rotator cuff tendonlarından geçiren absorbe olmayan dikişlerin plakaya sabitlenmesi, redüksiyona yardımcı olur ve tuberositelerin stabil sabitlemesini sağlar.