Dikkat: Proksimal Humerus Kırıklarında İç Fiksasyon Cerrahisindeki Tuzaklar

I. Proksimal Humerus Kırıkları için Açık Redüksiyon ve İç Fiksasyon (ORIF)

1. Atlanan Büyük ve Küçük Tuberositas Kırıkları

Büyük tuberositas (GT) kırıkları genellikle posterossuperior yönde yer değiştirir ve AP radyografilerde minimal yer değişim göstermiş gibi görünebilir. Basınçlı küçük tuberositas (LT) kırıkları, posterior omuz çıkığı ile birlikte yaygın olarak görülür. Bu kırıkların doğru değerlendirilmesi için aksiller ve skapular Y (transskapular) radyografileri alınmalı ve BT taramaları düşünülmelidir.

2. Fizyolojik Yaşın Gözardı Edilmesi

Cerrahi kararlar alınırken hastanın fizyolojik yaşı (aktivite düzeyi ve fonksiyonel gereksinimleri) göz önünde bulundurulmalıdır. Sağlıklı ve yüksek düzeyde aktif olan yaşlı bir hasta, genç ancak sağlıksız ve pasif bir hastaya kıyasla cerrahiden daha fazla yarar görebilir.

3. Aksiller Sinir Yaralanması

Aksiller sinir, deltopektoral ve deltoid-bölme yaklaşımları sırasında her iki durumda da risk altındadır. Sinir, disseksiyon, retraktör yerleştirilmesi ve plaka uygulaması sırasında tanımlanmalı ve korunmalıdır.

4. Subakromial İmpingement

GT kırıklarını vida ile sabitlerken, implantları akromion altı sıkışmaya neden olmamak için tuberosite mümkün olduğunca aşağıda tutun.

5. Yüksek Plaka Yerleştirimi

Plaka ile sabitlemede en yaygın hata, plakayı proksimal humerusta çok yukarıya yerleştirmektir. Bu durum akromion altı sıkışmaya yol açabilir. Bu komplikasyondan kaçınmak için plakanın yeterince aşağıda konumlandırıldığından emin olun.

(AO Cerrahi Referansı)

6. Eklem Yüzeyi Üzerinden Delme

Humerus başının eklem yüzü üzerinden delme yapmayın. Bu, vida ekleme içine girmesinin riskini artırır ve varus çökmesine ve artrite neden olabilir.

7. Yetersiz Tuberosite Sabitlemesi

Tuberositelerin zayıf sabitlenmesi, yanlış birleşme, birleşmeme ve omuz fonksiyon kaybına yol açabilir. Kemik kalitesine dikkat ederek güvenilir sabitleme sağlamak amacıyla vida, dikiş ve/veya gerilim bandı yapıları kombinasyonunu kullanın.

II. Proksimal Humerus Kırıkları İçin İntramedüller Çivileme (IMN)

1. Kanal Hazırlama Sırasında Kortikal Yırtılma

Kanal hazırlaması sırasında korteksi delmek, nörovasküler yaralanmaya veya çivinin yanlış yerleştirilmesine/yer değiştirmesine neden olabilir. Hafif bir teknik kullanın ve kılavuz uçları ile genişleticilerle humerusun doğal eğriliğini takip edin.

2. Yetersiz Distal Çivi Yerleştirilmesi

Çivinin distal fragman/medüller kanala (kırık hattından en az 5 cm öteye) yeterince derinlemesine yerleştirildiğinden emin olun; böylece yeterli stabilite sağlanır. Aksi takdirde sabitleme zayıflar ve iyileşme gerçekleşmez.

3. Proksimalde Belirgin Çivi

Proksimalde belirgin çivi oluşumundan kaçının; çünkü bu durum rotator manşet irritasyonuna ve subakromial sıkışmaya yol açabilir. Çivinin uygun şekilde gömülü olduğundan emin olun.

4. Hatalı/Yanlış Yönlendirilmiş Genişletme

Genişletme işlemi, kırığın anatomik olarak redükte edilip hizalandığı sırada yapılmalıdır. Genişletme sırasında varus veya translasyonel hizalama bozukluğu olması, çivi yerleştirildiğinde benzer bir deformiteye neden olur.

5. Distal Korteks Penetrasyonu

Çiviyi distal humeral korteksine özellikle osteoporotik kemikte geçirmekten kaçının. Bu, iatrogenik bir distal humeral kırığına veya ağrılara neden olabilir. Şüpheli olduğunuzda iki çivi uzunluğundan daha kısa olanı seçin.

6. Vida Geçişi

Kilitli vidalarla subkondral kemik/eklem yüzeyinden geçerek ekleme girmesini önleyin. Bu, humeral baş çökmesine ve vidanın ekleme doğru çıkmasına yol açabilir.

7. Yetersiz Proksimal Vida Sabitlemesi

Osteoporotik kemikte özellikle daha iyi stabilite sağlamak için proksimal humerusta minimal vida sabitlemesi yerine maksimum (üç ila dört) vida sabitlemesi kullanın.