Бедрендик боорунун жарыгын бекемдөө ыкмалары: Эң жаңы илимий иштеп чыгыштар — түшүндүрмөлүү кайталоо

Жалпы маалымат

Бедрендин ичке жагынын сыныгы ортопедиялык клиникалык практикада тез арада чечилүүгө тиеше болгон кыйын маселедир; бул сынык пациенттердин инвалиддик жана өлүм-қайтыш көрсөткүчтөрүн белгилүү даражада көтөрөт. Жаш адамдарда бедрендин ичке жагынын сыныгы негизинен жогорку энергиялуу травма менен шартталат жана көп сандаган башка сыныктар менен бирге кездешет, андыктан бул травманын риск деңгээли жогору болот. Ал эми жашыларда сыныктар негизинен остеопороз фонунда төмөн энергиялуу травмалардан пайда болот, бирок негизги оорулардын кошулушуна байланыштуу инвалиддик жана өлүм-қайтыш рисктери көбүнчө дагы жогору болот. Азыркы учурда бедрендин ичке жагынын сыныгын клиникалык дарылоо боюнча биримдиктүү келишүүгө жетилди: хирургиялык дарылоо биринчи тандаш болуп саналат. Хирургиялык дарылоо ыкмалары негизинен эки чоң топко бөлүнөт: ичке фиксация жана артропластика. Бедрендин башчасында «үч ири» кан тамырлары бар: ① Кан тамырларынын 70%тан ашыгы медиалдык жана латералдык циркумфлекс бедрендин артерияларынан чыгып, ретинакуляр артериялар аркылуу бедрендин башчасына кан берет; бул бедрендин башчасынын эң маанилүү кан тамырлары. ② Окшош 20% бедрендин саптагы нутриент артериясынан келет. Бул артерия бедрендин ортоңку бөлүгүндө миелдик көпөрөгө кирет жана бедрендин ичке жагына гана жетет, бедрендин башчасына чексиз аз кан берет жана ага чексиз аз таасир этет. ③ Окшош 5% лигаментум терес артериясынан келет, ал бедрендин башчасынын фовеасынын айланасын гана кан менен камсыз кылат жана жаш адамдарда кан менен камсыз кылуу ролу төмөн. Кан тамырларынын зыянга учуруу даражасы сыныктын орун алышынын даражасына жакын байланыштуу, ал эми кан менен камсыз кылуунун бузулушу бедрендин башчасынын остеонекрозу (ONFH) рискин туруктуу көтөрөт. Демек, клиникада ичке фиксацияны же артропластиканы тандаш учурда сыныктын орун алышы, сөөктүн кемчиликтери жана пациенттин жашы сыяктуу көрсөткүчтөрдү жалпы баалоо зарыл — бул факторлор фиксациянын жараксыз болушу, бирлешпөө жана түзүлбөө сыяктуу көп сандаган көйгөйлөрдүн рискин көтөрөт, пациенттердин конечностарынын функциясын жана жашоо сапатын катаң төмөндөтүшү мүмкүн. Ичке фиксация бедрендин ичке жагынын сыныгы үчүн негизги хирургиялык ыкма болуп саналат. Көп жылдар бою бул ыкма өлкө ичинде жана чет өлкөлөрдө түзүлүп, жакшыртылып келет, максаты — сыныктын учтарын туруктуу фиксациялоо, сыныктын жабылууну тездетүү жана поражден конечностун функциясын максималдуу калыбына келтирүү. Бул талдоо бедрендин ичке жагынын сыныгы үчүн түрлүү ичке фиксация стратегияларын системалуу түрдө жыйнап, ичке фиксация хирургиясы үчүн көрсөтмөлөрдү тандаш, негизги ыкмаларды жана жаңы өнүгүү багыттарды терең түшүндүрүүгө арналган.

01 Ички фиксация үчүн тандау стратегиялары

Бедрендеги жокур сыйыктык сыныгына арналган ар кандай ички фиксация ыкмаларын тааныштырууга чейин, биринчи кезекте ички фиксация операциясынын көрсөтмөлөрүн аныктоо зарыл. Бардык адабияттарда бедрендеги жокур сыйыктык сыныгына ички фиксациядан кийин операциялык жаңылоо жана кайрадан операциялоо көрсөтмөлөрү 8%–21% ортосунда болот, бул көпчүлүк учурда жеке өзгөрүштөрдүн натыйжасы. Ошондуктан клиникалык чечим кабыл алууда ички фиксациянын натыйжаларына таасир этүүчү ар кандай риск факторлорун толук түшүнүү маанилүү.

1.1 Сыныктын жылгып кетиши жана классификация системалары

Бедрен сыйырчыгынын сыныгы үчүн дарылоо планын аныктоодо сыныгынын жылдыруу даражасы негизги баалоо көрсөткүчү болуп саналат, анткени жылдыруу тамырдын жаралануу коркунучун туурасынан башка таасир этет. Бирок, жылдырууну баалоо үчүн бир нече сыныгы классификациялары бар, бирок бир гана классификация дарылоону жетекчилейт жана прогнозду алдан таба албайт. Клиникалык практикада эң кеңири колдонулганы — Garden классификациясы. Бул классификация 1961-жылы британиялык ортопеддик хирург Роберт Саймон Гарден тарабынан иштелип чыгарылган. Бедрен башы менен сыйырчыгынын арасындагы трабекулалардын жылдыруу даражасы, сыныгынын толуктугу жана орнашуу мамилеси боюнча бедрен сыйырчыгынын сыныгы төрт түргө бөлүнөт. Garden I жана II түрлөрү — жылдырылбаган сыныктар: I түр — валгус-импактталган толук эмес сынык; II түр — жылдырылбаган толук сынык. Ошол сыныктар үчүн көпчүлүк клиницистер ичке фиксацияны биринчи тандоо катары колдонушат.

1.2 Паувелс бурчагы (Сыныктын көлөмдүүлүгүнүн бурчагы)

Паувелс бурчагы сынык сызыгынын тигинен көлөмдүүлүгүн сүрөттөө үчүн колдонулат жана дарылоону жетектеген негизги көрсөткүчтөрдүн бири болуп саналат. Сынык сызыгынын багытына ылайык Паувелс классификациясы бедрен аягынын боорундагы сыныктарды үч дәрэжеге бөлөт: I дәрэжэ: Паувелс бурчагы <30°; II дәрэжэ: 30° ≤ Паувелс бурчагы ≤50°; III дәрэжэ: Паувелс бурчагы >50°. Бул классификациялык системада Паувелс бурчагынын чоңдугу (сынык сызыгынын тигинен көлөмдүүлүгү) чоң болгондой, сынык учтары кесилүү күчтөрүнө ишенимсиз болот, туруктуулугу начарлайт жана горизонталдуу сынык шаблондору менен салыштырганда ички фиксациянын жумуштан чыгышынын рискиси көп жогору болот. Ошондуктан Паувелс бурчагы чоң болгон бедрен аягынын боорундагы сыныктар үчүн ички фиксациянын начар прогнозу алдан айтылып турат.

1.3 Сөөктүн сапаты жана жаш факторлору

Баштапкы жарааланганда кыймылдатылган бутунун жайгашуусу гана ичке фиксациянын прогнозун толугу менен аныктай албайт: кээ бир оор дислокацияланган сынгылар ичке фиксациядан кийин жакшы натыйжа берет, ал эми аз дислокацияланган сынгылар да ичке фиксациянын салтаганына алып келет. Сөңкөрдүн сапаты — бул башка негизги таасир этүүчү фактор, ал пациенттин жашы менен тыгыз байланышкан. Башка шарттар, мисалы, редукция сапаты да маанилүү, бирок жогорку жаш өзүнчө оор остеопороз жана абдан начар сөңкөрдүн запасы ичке фиксациянын салтаганына өзүнчө риск фактору болуп саналат.

1.4 Сынгынын арткы чейкилиги (чейкилик-алдыңкы бурч)

Сыныктын арткы жагына чайлануу (башка аталышы — чоку-алдыңкы бурч) да ичке фиксациянын натыйжаларына таасир этет. Сыныктын арткы жагына чайлануунун өлчөмдүү аныктамасы адабиятта эки түрдөгү өзгөрүштөрдү камтыйт: бедрен башы менен мойну ортосундагы арткы бурчтун пайда болушу жана арткы жакка жылдыруу; булар экиси да сыныктын туруктуулугун бузот жана сынык аймагынан өтүп жаткан окуу тамырларын зыянга учуратат. Палм жана башкалар сыныктын арткы жагына чайлануусу ≥20° болгондо кайрадан операция жасоону алдын ала белгилеген жалгыз өзүнчө риск фактору экенин растаган. Гарден классификациясы колдонууга ыңгайлуу жана узак убакыттан бери колдонулуп келет, бирок анын очевиддүү кемтиктери бар: башка адамдар тарабынан баалоодо келешүү деңгээли өтө төмөн, каппа мааниси 0,03–0,56 га барабар, бул сыныктын арткы жагына чайлануусунун даражасын так чагылдырууну кыйынлатат. Эгерде сыныкты Гарден I же II типтеги жылдырылбаган сынык деп классификациялоо жана ичке фиксацияны пландоо үчүн жалгыз гана алдыңкы-арткы чогултулган тазы талаа рентген сүрөттөрүнэ гана таянса, айрыкча уйгуруу керек; эгерде арткы жагына чайлануу бурчу маанилүү болсо, аны операция учурунда толук түзөтүү керек, жана кээде ичке фиксацияны таштап, туздан тазы протезделүүнү гана колдонуу керек.

1.5 Хирургиялык убакыт

Хирургиялык убакыт – ичке фиксациянын прогнозун аныктаган маанилүү фактор. Бул салада операцияны мүмкүн болушунча эрте жасоо керек деген жалпы кабыл алынган пикир бар; бул теориялык түрдө травма кийинки баштын некрозу жана биримдиктешпөөнүн рискисин азайтат. Папакостидис жана башкалардын жакынкы заманда жасалган мета-талдоосуна ылайык, баштын сыныгына ичке фиксация операциясын жасоо менен травма ортосундагы интервал баштын некрозунын жыштыгы менен статистикалык түрдө байланышкан эмес; бирок травмадан кийин 24 сааттан кийин операция жасоо биримдиктешпөөнүн рискисин белгилүү түрдө көтөрөт (шанс коэффициенти [OR] = 0.33, P < 0.01).

1.6 Редукция ыкмасы: ачык редукция vs. жабык редукция

Операциядан мурун кыскартуу стратегиясы тандалышы керек: ачык кыскартуу же жабык кыскартуу. Жабык кыскартууга салыштырганда, ачык кыскартуу анатомиялык кыскартууну ишке ашырууга жөнөкөй, бирок ал трансмиссивдүүрөк жана негизинен көп чыгып кеткен сыныктар үчүн колдонулат. Ички фиксациядан тышкары, чыгып кеткен бутунун боорунун сыныктарын артропластика менен да дарылоого болот; ошондуктан клиникалык ички фиксация операцияларында жабык кыскартуу ачык кыскартууга караганда көбүрөөк колдонулат. Жакынкы мета-талдоолор жана кездейсоо контролдук сыноолор ачык жана жабык кыскартуулардын бирикпөө, бутунун боорунун некрозу же жалпы кыйынчылыктардын пайда болуу курчтуктары боюнча маанилүү айырмалары жок экенин тастыкташты. Паттерсон ж.б. Север Америкадагы 12 биринчи деңгээлдеги травма борборлорунун көпмаркалык изилдөөсүнүн негизинде жаш жана орточо жаштагы пациенттердин чыгып кеткен бутунун боорунун сыныктары үчүн ачык кыскартуу кыскартуунун сапатын маанилүү түрдө жакшыртпай, башка эле операцияга даярдануу курчтуктарын көбөйтөт деп белгилеген; ошондуктан ачык кыскартуу көрсөткүчтөрдү катуу баалоо талап кылат жана уйгуруу өтө остордуку менен жүрүшү керек.

1.7 Узундугу туруктуу фиксация жана ичке операцияда компрессия концепциялары

Бутунун боорунун ичке фиксациясында эки негизги концепция бар: узундугу туруктуу фиксация жана ичке операцияда компрессия фиксациясы. Узундугу туруктуу фиксациянын артыкчылыгы — операциядан кийин бутунун кыскаруусун азайтат; бирок сынгын чоң талкаланган учурда бул фиксация ыкмасынын жалпы туруктуулугу төмөндөйт, бирок биригүүнүн болбой калышы жана ичке фиксациянын иштебей калышынын рисктери жогорулайт. Байланыштуу изилдөөлөр дагы ошол учурларда кайрадан операцияга даярдалуунун жогору деңгээлини тастыктаган. Ошондуктан чоң талкаланган бутунун боорунун сынгында узундугу туруктуу фиксациянын көзсүз колдонулушу сунушталбайт.

1.8 Импланттарды тандоодо талаш-тартыштар

Таз башчасынын сыныгы үчүн хирургиялык импланттардын оптималдуу тандалышы боюнча клиникалык практикада көп санда талаш-тартыштар сакталат. Байланыштуу клиникалык изилдөөлөр жана биомеханикалык сыноолор чыгарылып турат, жана жаңы импланттар менен фиксация ыкмалары туруктуу жаңыртылып турат. Төмөндөгү бөлүмдө азыркы негизги ичке фиксация импланттары жана аларга байланыштуу эң жаңы илимий иштеп чыгуулар бирден-бирге түшүндүрүлөт.

02 Таз башчасынын сыныгы үчүн негизги ичке фиксация ыкмалары

2.1 Динамикалык таз винти (DHS)

Dinamik kalça vinti (DHS) – буйрук сыйыктуу сыныктарды ичке фиксациялоо үчүн эң көп колдонулган системалардын бири. Анын биринчи муундагы дизайны 1934-жылы Роберт Данис тарабынан толукталган жана узун тарыхы бар. Бул курал башта буйрук сыйыктуу сыныктарды туруктуу фиксациялоо үчүн ар дайым түзүлгөн, андан соң Эрнст Похль, Уиллис Л. Пьюг жана Джон Чарнли сыяктуу илимпоздор тарабынан даамыттык түрдө жакшыртылган жана бүгүнкү күндөгү жетилген современ DHS системасына айланган. Азыркы учурда анын колдонулуу аймагы буйрук сыйыктуу сыныктарга гана чектелбей, буйруктун жогорку бөлүгүндөгү түрлүү сыныктарды фиксациялоону да камтыйт (Сүрөт 1).

Сүрөт 1. Dinamik kalça vinti (DHS) ичке фиксациясы менен дарыланган 51 жаштагы эркек, анын буйрук сыйыктуу сыныгы туруксуз. Операциядан мурда (A) алдыңкы-арткы жана (B) жанынан тартылган рентген сүрөттөрү буйрук сыйыктуу сыныгынын орун алышын көрсөтөт; операциядан 2 жыл өткөндөн кийин (C) алдыңкы-арткы жана (D) жанынан тартылган рентген сүрөттөрү кандайдыр бир кыйынчылыкты көрсөтбөйт.

DHS femoral boyun syndyryshynda operatsiya kuraldarynyng negizgi implanty bolup sanalat, al unun dizayny iki nегизги mehanikalyk prinsipке негизделген: yuktu ulashuu жана kontrolgo tushurulgan impakt. Operatsiyada lag vinti syndyrysh chygyshy boylonchu otkorulup, femural shaftka tikelenen yany plastinka menen birge ose aktsialdyk kompressiyany jana syndyryshtyn turmushylygyn kamtama etet. DHS ayny tapta az dykylgan, turmushylyktyk syndyryshynda kolaylyk menen kolдонулат, al syndyryshtyn birikkenin ideal seviyesi жана zarralyk organynyn funktsionaldyk kubatynan кайтарылуу сеңимдүүлүгү бар. Klinikalyk jaggayda DHS көп канюлялык vinttyn fiksatsiyasy менен салыштырылат: DHS жумшак тканьдын кеңири диссекциясын талап кылат жана салыштырмалуу коп кан тамырдын кетишине алып келет; бирок DHS кучтүүрөк фиксациялык туруктуулук берет. Deneka жана башкалары оорu basicervical femoral boyun syndyryshynda ichki fiksatsiya үчүн биомеханикалык контролдук изилдөө өткөрүшкөн жана DHS фиксациясынын күчү көп канюлялык винттардан жогору экенин расмийлештирген. Lim жана башкаларынын жаны заманбак системалык изилдөөсү жана мета-талдоосунун клиникалык маалыматтарына караганда, жогорку бурчтагы Pauwels тип II жана III femoral boyun syndyryshында DHS фиксациясы менен бирикпегендин жыштыгы көп канюлялык винттар менен фиксациялоодон төмөн (OR = 0.32; 95% ишенчээли интервал 0.11–0.96; P = 0.04), бул ошол сындагы травмаларда DHS-тин терапевтикалык артыкчылыгын көрсөтөт. Докторлордун процедура тандоосунда аймактар боюнча айырмачылыктар бар. Башкынчылыктык изилдөө жана регрессиялык талдоо аркылуу Bhandari жана башкалары европалык хирургдардын салыштырмалуу көп канюлялык винттарга караганда DHS-ти тандашы мүмкүн экенин табышкан. Биомеханикалык жана клиникалык изилдөөлөр DHS фиксациясынын күчү көп канюлялык винттардан жаман эмес же таянычтуу жогору экенин, айрыкча тигерек сызыктагы (Pauwels тип II жана III) жана оору (Garden тип III жана IV) травмаларда айрыкча белек болгонун чыгарган.

2.2 Көп канюляцияланган винттар (MCS)

Канюляцияланган винттар менен фиксация — бул DHS үчүн минималдуу инвазивдүү альтернатива, жана кемиршектин токойлугу жакшы, жылжып кетүүсү аз болгон жаш жана орто жаштагы пациенттердин бутунун боорунун сыныгын дарылоого өтө туура. Бул процедура флюороскопия же ичке операциялык суроо-табаалоо жардамы менен перкутанык сыныктын учуна көп сандаган винттарды коюуга негизделген. Канюляцияланган винттар боорунун башынын кан тамырларын коргоо, операцияга байланышкан травманы азайтуу жана жоголтуу мөөнөтүн кыскартуу үчүн колдонулат (Сүрөт 2).

Сүрөт 2. Көп канюляцияланган винт (MCS) менен ичке операциялык фиксация менен дарыланган 79 жаштагы эркектиң бутунун боорунун сыныгы. Алгачкы операциядан мурунку (A) алдыңкы-арткы жана (B) боктой рентген сүрөттөрү; операциядан кийинки түз (C) алдыңкы-арткы жана (D) боктой рентген сүрөттөрү; акыркы баалоо — операциядан кийинки 5-жылда, (E) алдыңкы-арткы жана (F) боктой рентген сүрөттөрү.

Garden, Barnes жана алардын коллегалары байланыштуу изилдөөлөрдү жарыялагандан кийин, 1960–1970-жылдарда көп санда канальдуу винттарды колдонуу техникасы кеңири тарап кеткен; 1980-жылдардын ортосунда параллель винттарды орнотуу постепалык түрдө негизги ыкма болуп калган, анткени бул жайгашуу сынгын жеринде орточо деңгээлдеги компрессияны камсыз кылат. Selvan жана башкалардын биомеханикалык сыноолору үч бурчтук винттардын жайгашуусу башка жайгашууларга караганда иштебүрдүн жоголууна каршы чыдамдуулугун жогорулатканын көрсөткөн. 21-кылымдын башында параллель жана үч бурчтук винттардын жайгашуусу дүйнө жүзүндө кеңири кабыл алынган. Limдин жакынкы мета-талдоосу фемурдун боорунун сынгысында көп санда канальдуу винттарды колдонуу учурунда параллель винттардын жайгашуусу биримдикке келбөөгө же операциядан кийинки баштын некрозуна (ONFH) байланыштуу эмес экенин көрсөткөн. Көп санда изилдөөлөр оптималдуу винттардын траекторияларын изилдөө үчүн компьютердик дизайнды колдонгон. 2011-жылы Filipov кош-жазыктыкта ики таяныч винттарды орнотуу техникасын сунуштаган, бул техника кошумча кортикальдык таянычты камсыз кылат. Клиникада карама-каршы үч бурчтук үч винттардын жайгашуусу кадимкидей колдонулат: биринчи винт калкардын жанында, экинчиси арткы кортикальдык тканьдын жанында, ал эми үчүнчүсү алгы кортикальдык тканьдын жанында орнотулат. DHS менен салыштырганда, канальдуу винттар аз травматикалуу, операция учурунда аз кан тамчылатат; айрым учурларда процедура толугу менен перкутанык болуп, кесилүү талап кылбайт, бул жумшак тканьдардын талаасын азайтат, госпиталда турган мөөнөтү кыскарат жана дарылоонун баасын төмөндөтөт. Бирок, жылжыган фемурдун боорунун сынгысында бул процедураны колдонуу строгой пациенттерди тандау жана редукция сапатына көңүл бургуу талап кылат. Kim жана башкалар 60 жаштан төмөн фемурдун боорунун сынгысы менен ооругандардын изилдөөсүн өткүзгөн: бардык 52 пациент канальдуу винттардын көп санда колдонуу менен дарыланган, бардыгы Garden III же IV типтеги турмуштук турган сынгылар болгон; баштын некрозу жана биримдикке келбөө сыяктуу операциядан кийинки көрүнүштөрдүн жыштыгы 51,5% болгон; көрүнүштөр бар учурларда латералдык рентгенде сынгынын артка тилтиленүүсү белгилүү түрдө чоңураак болгон (16,9° vs. 10,3°, P = 0,026).

2.3 Бедрендеги жонокой системасы (FNS)

Femoral boyun sistemesi (FNS) — бул жакынкы жылдарда иштелип чыгарылган, компрессия жана анти-айлануу деген эки механикалык артыкчылыкты бириктирген жаңы курал. FNS бургу-пластина композиттүү структурасын колдонуп, жогорку күчтүү фиксацияны камсыз кылат; талаа менен анти-айлануу бургусунун бирикмеси аксиалдык туруктуулукту жана анти-айлануу кабилиетин бир убакта жогорулатат. DHS менен салыштырғанда, FNS тузулушунун жумшак тканьдарды тескөөсү аз болгондуктан, операция убагында кан тамырларынын токтотулушунын рискиси төмөн; бул DHS жана көп канюляцияланган бургулардын артыкчылыктарын бириктирген минималдуу инвазивдүү фиксация системасы. Көп биомеханикалык изилдөөлөр FNS аксиалдык жана айлануу туруктуулугунун конвенционалдуу DHS менен салыштырмалуу экенин жана көп канюляцияланган бургулардан жогору экенин тастыкташкан. Стоффель жана башкалар өзүнчө орун алган интракапсулярдык femoral boyun сыныктары үчүн (аякки Павелс III тиби), FNS биомеханикалык туруктуулугунун DHS менен барабар экенин жана MCS дан белгилүү түрдө жогору экенин көрсөткөн. Мун жана башкалар in vitro изилдөөдө орун алган базицервикалдык femoral boyun сыныктарын изилдегенде, FNS фиксациясынын натыйжалуулугунун экстракапсулярдык сыныктар үчүн да DHS менен салыштырмалуу экенин тастыкташкан. Клиникалык изилдөөлөр да FNS тиби адамдардын femoral boyun сыныктарын дарылоодо артыкчылыктарын колдойт. Патель жана башкалар системалуу изилдөө жана мета-анализде 8 изилдөөнү кошкон: традициондук көп канюляцияланган бургулар менен салыштырғанда, FNS постоперациялык оорулуулуктардын төмөн деңгээлин, femoral boyunдун кыскаруусунун аз болушун, жакшы сынык биригүүсүн жана поражондун мүчөсүнүн функциялык баалоосун камсыз кылган (бардыгы P < 0.001). Бирок, бардык in vitro тесттер жана кыска мөөнөттүү клиникалык байкоолордун натыйжалары оң болгондуктан, FNS рынокто салыштырмалуу кыска убакыттан бери гана бар жана узун мөөнөттүү байкоо маалыматтары жок; ошондой эле, куралдын баасы салыштырмалуу жогору жана экономикалык тиришчилик төмөн. Имплантты алып салуу убагындагы потенциалдуу оорулуулуктарды баалоо үчүн тагыда көп изилдөөлөр керек. Юн жана башкалар 43 FNS хирургиялык иш-чарасын изилдеген, алардын ичинен 5 иш-чара имплантты алып салуу менен бүткөн; 3 иш-чарада дисталдык блоктолгон бургу тайгакталган, бул 60% тезиси.

Сүрөт 3. Феморалдык мойнунун туруктуу сынгысы бар 60 жаштагы аял, аны Femoral Neck System (FNS) ичинки фиксациясы менен дарылаган. Алгачкы операциядан мурда алдыңкы-арткы (AP) жана жанынан тартылган чананын рентген сүрөттөрү (А) жана (В) сүрөттөрдө көрсөтүлгөн; операциядан кийинки 1 жылдык баакылоо мезгилинде (С) алдыңкы-арткы жана (D) жанынан тартылган рентген сүрөттөрү компликациялардын жок экенин көрсөтөт.

2.4 Кеңейтилген варианттар: Өзгөртүлгөн ичинки фиксациялык ыкмалар жана кошумча фиксациялык техникада

Интертрохантердик валгус остеотомиясы ичинки фиксация менен бирге колдонулат

Бул ыкмалар тургузулбаган бедрендеги жокору сыйыктык сыныгын дарылоо үчүн өзгөртүлгөн дарылоо болуп саналат, башкача айтканда, бир убакта бедрендин ички-алдыңкы бугуна көтөрүлгөн остеотомия жана сыныктын ичке фиксациясы; ал негизинен вертикалдык сынык сызыктары менен коштолгон Garden III жана IV түрүндөгү тургузулбаган сыныктарга колдонулат. Имплантты орнотуу менен бир убакта бедрендин ички-алдыңкы бугуна көтөрүлгөн остеотомия жасалат, бул вертикалдык сынык бетине таасир этүүчү механикалык күчтүн багытын өзгөртүүгө жардам берет, ошондой эле бул түрдөгү сыныктарга жыш кездешүүчү көпчүлүк кандайдыр бир кыйынчылыктардын пайда болуу коркунучун азайтат.

Алдыңкы-ички таяныч пластинкасынын фиксациясы

Башка түрдөгү кошумча бекитүү ыкмасы – антеромедиалдык бутрес пластинкасы, адатта медиалдык колоннун фемурдун бооруна колдонулган реконструкциялык пластинкасы. Бул процедура калыптык латералдык бекитүүгө кошумча түрдө калкарда пластинканын бекитүүсүн кошот, бул жалпы турган туруктуулукту көп ирээттейт; ал негизинен сыйымдуулугу жетиштүү сөөктүү жаш пациенттерде колдонулат. Бул стратегияга байланыштуу биомеханикалык жана клиникалык изилдөөлөр бар, бирок бул ыкма клиникада кеңири колдонулбайт.

Корутунду

Таз булуңунун боорчук түркүнүн сынгандарын дарылоодо ички фиксация негизги дарылоо ыкмасы болуп саналат; клиникалык чечимдерди көп көзөмөлдөн өткөрүү талап кылынат жана бул таз булуңунун боорчук түркүнүн сынгандарын дарылоонун жалпы тактикасынын негизин түзөт. Азыркы заманбак ички фиксация ыкмаларына көп канальдуу винттер (MCS), динамикалык таз винти (DHS) жана Боорчук Түркү Системасы (FNS) кирет. Бардык биомеханикалык сыноолорго жана клиникалык изилдөөлөргө негизделген: турган эмес таз булуңунун боорчук түркүнүн сынгандарын ички фиксациялоодо көп канальдуу винттерди колдонуу өтө уйгуруу талап кылат, анткени алардын фиксация күчү динамикалык таз винти жана Боорчук Түркү Системасына караганда аздаа төмөн. Эң жаңы буруу фиксация куралы болуп Боорчук Түркү Системасы саналат, ал динамикалык таз винти менен салыштырмалуу фиксация күчүн камтыйт жана көп канальдуу винттердин минималдуу инвазивдүүлүгүнүн артыкчылыктарын да берет; бирок бул курал үчүн узак мөөнөттүү көзөмөлдөн өткөрүүгө байланган маалыматтардын жоктугу объективдүү түрдө таанылып жатат.

Колдонулган адабияттар:

1.Kim CH, Kim JW. Жамбак сыйынын сыныгы үчүн фиксациялык техниканын жакынкы жаңыртуулары: түшүндүрмөлүү кайталоо. J Clin Orthop Trauma. 2024-жылдын 17-июлу;54:102497. doi: 10.1016/j.jcot.2024.102497. Түзөтмө: J Clin Orthop Trauma. 2026-жылдын 8-январы;73:103343. doi: 10.1016/j.jcot.2026.103343. PMID: 39157173; PMCID: PMC11326900.

2.Pearce JCH, Mitchell CJ. Жаш адамдарда чыгат турган чыгынды сыныгы. Surgery. 2023-жыл;41:200–206.

3.Handoll HH, Parker MJ. Чыгынды сыныгына консервативдик же оперативдик дарылоо узундуктагы адамдарда. Cochrane Database Syst Rev. 2008-жыл:CD000337.