EN
Килиттөөчү компрессиялык пластинка (LCP): Принциптер жана клиникалык колдонулуштар
LCP — бардык ооруларга дары эмес: көпүрөлөө фиксациясынын механикалык чектерин жана кемчиликтерин талдоо
Бул талдоо Locking Compression Plate (LCP) техникалык пайда болушун, биомеханикалык негизин жана клиникалык колдонушун сүрөттөйт. Комбинациялык тескектерди колдонуу аркылуу LCP эки айрым ичке фиксация системасын—традициондук компрессиялык пластинанын жардамы менен абсолюттук туруктуулукту жана көпүрөлөө пластинанын жардамы менен салыштырмалуу туруктуулукту—бир гана имплантта бириктирет. Авторлор LCP менен байланышкан көпчүлүк кыйынчылыктар импланттын өзүнүн кемтиктеринен эмес, биологиялык остеосинтез, пластина узундугу жана винт тыгыздыгы сыяктуу негизги принципттерге каршы келүүдөн пайда болот деп белгилейт. Маакала ар түрлүү сынгандар үчүн пластина узундугу, винт саны жана винт конфигурациясы үчүн объективдүү референс маанилерди берүү үчүн in vitro эксперименталдык маалыматтарды жана клиникалык учурлардын сериясын жыйнайды.
Тарыхи эволюциясы
Içki plastinka koyuluu 1886-жылы Гансманн тарабынан жасалган биринчи операциялардан бери үзгүлтсүз өнүккөн. AO/ASIF компрессиялык пластинкалардын техникасын стандартташтырган, ал эми Динамик Компрессиялык Пластина (DCP) фрактура жеринде эксцентрик чоку менен аксиалдык компрессияга жетишкен, абсолюттук туруктуулук жана биринчи сыйыктык сыйыктыгын камсыз кылуу үчүн. Бирок, бул ыкма кеңири хирургиялык ачылууну, жумшак ткандардын сөөктүн кусурларынан айрылууну талап кылган, бул инфекция, биримдикке келбөө жана кечигип биримдикке келбөө көрсөткүчтөрүнүн жогорулашына алып келген. 1980-жылдары диафиздеги фрактураларда компрессиялык пластинкаларды колдонуудан пайда болгон көбөйүп барган көрсөткүчтөр жана каллюс түзүлүшү аркылуу экинчи сыйыктык сыйыктыгын камсыз кылган ичке мидалдык чыбыктын ийгиликтүү колдонулушу жаңы ойлонууго түрткү берген. Көпүрөлүк пластинка концепциясы киргизилген, анда операция тек гана тескөртүүнү, узундугун жана бурулууну түзөт, бирок кусурланган фрактура зонасын бузбайт. Пластина фрактура сегментин өтөт жана проксимальдык жана дистальдык негизги кусурларга анкерленет. Бул ыкма салыштырмалуу туруктуулукту гана камсыз кылат, каллюс түзүлүшүнө мүмкүндүк берет жана биологиялык остеосинтез деп да аталат.
LCP-нын техникалык негизи
Кулакчалуу компрессиялык пластинка (LCP) PC‑Fix жана LISS системаларынын тажрыйбасына негизделген. Анын революциялык өзгөчөлүгү — бир гана пластинкада эки туруктуу бекитүү механизми биригип калганы. Комбинациялык тескектер аркылуу хирургдар динамикалык компрессияны колдонуу, ички фиксатор түзүү үчүн кулакчалуу баштык винттарды орнотуу же эки винт түрүнүн гибриддик комбинациясын танда алышат (Сүрөт 1).
Сүрөт 1. LCP-нын комбинациялык тескектеринин принципи: хирург фрактура жеринде ички фиксатор жана динамикалык компрессия принциplerин керегине жараша колдонууга мүмкүндүк берет.
Конвенциялык пластинкалар кемикке пластинканы бургу менен басуу аркылуу туруктуулук түзөт, башкача айтканда, пластинка менен кемик ортосундагы үйкүлүш аркылуу. ЛЦП ичке фиксатор катары колдонулганда, кортикалык бет менен жакын таанышууга муктаж эмес. Бирок бул жаңы технология хирургиялык техникага жаңы талаптарды коёт. Илгерилиштирилген остеосинтездин биологиялык көпүрөлөрүнүн негизги принциplerине караштык көрсөтүлгөн макалада ЛЦП-ге байланыштуу көпчүлүк проблемалардын негизинде биологиялык көпүрөлөрүнүн остеосинтезинин негизги принциplerине караштык жатат.
ЛЦП колдонуу үчүн негизги клиникалык параметрлер
Пластиналардын узундугу
Конвенциялык плакеталоо системаларында плакетаны кыскартуу жумшак тканьдын токойлорун азайтат. Бул логика LCP үчүн колдонулбайт. LCP узун плакеталарды кошумча жумшак тканьдагы травмаларсыз колдонууга мүмкүндүк берет; плакетаны тандоо башка түрлүү фрактуранын биомеханикалык абалына гана негизделши керек. Плакета-сапаттардын катышы — бардык плакетанын узундугунун бардык фрактуранын узундугуна бөлүнүшү менен аныкталат. Көп жерден сынган фрактуралар үчүн бул катыш 2–3 болушу керек; жөнөкөй фрактуралар үчүн ал 8–10 болушу керек. Сапатты узартуу плакетага түшүрүлгөн жүктү азайтат.
Винттардын саны жана орнотулушу
Винт тыгыздыгы – бул киргизилген винттардын санынын пластинанын жалпы тесиктеринин санына карата катышы; бул маани 0,4–0,5 ден төмөн болушу керек. Классикалык пластинадан айырмаланып, LCP винттардын же көршүлөш кемик фрагменттерине турган винттардын санын так белгилөөнү талап кылбайт. Күзгүлүк туруктуулукту сактоо үчүн азыраак эки монокортikal винт ар бир негизги фрагментке коюлууга кепилдик берилет. Коопсуздук үчүн ар бир негизги фрагментке жалпысынан 2–3 винт коюлат, ошондо бир винттун башкача айтканда, жаман бекитилши (сатып алуу) болгондой, жалпы туруктуулук сакталат. Ар бир негизги фрагментке азыраак бир бикортikal винт коюу винт–кемик чегинин иштешүүсүн жакшыртат, бирок винттын өзүнүн бузулушунын ыктымалдуулугун азайтпайт. Осьтук чыгаруу күчү винттын сырткы диаметрине байланыштуу; 5,0 мм блоктолгон баштык винт (LHS), монокортикалдык колдонулганда, 4,5 мм классикалык бикортикалдык винттын (Сүрөт 3) кармап турган күчүнүн жакында 70% ин түзөт.
Сүрөт 3. Чыгаруу сыноосунун натыйжалары: монокортикалдык блоктолгон баштык винттар 4,5 мм бикортикалдык винттардын кармап турган күчүнүн 70% ин камсыз кылат.
Винттардын саны эгилүү күчтөрүнүн таралышын өзгөртөт. Минималдуу жана максималдуу винттардын саны ортосундагы күчтөрдүн таралышынын шаблондору белгилүү даражада айырмаланат (Сүрөт 2).
Сүрөт 2. Винттардын санына ылайык күчтөрдүн талдоосу: минималдуу (А) жана максималдуу (В) винттардын орнотулушу ортосундагы эгилүү күчтөрүнүн таралышындагы айырмалар.
Негизги фрагменттер ортосунда сөңкүр менен байланыш жок комминуттук сынгыларда сынгы зонасына жакын жайгашкан винттарды көпүрөнүн узундугун көбөйтүп, пластинанын күчүн чачыратуу үчүн киргизүү керек. Сөңкүр менен байланышы бар жөнөкөй сынгыларда сынгынын ар бир жагында 1–2 комбинирленген тескектер бош калтырылышы керек.
Кулактуу винттарды орнотуу үчүн тескелөөдө, осьтук айкалыш 5° дан ашып кетсе, конструкциялык туруктуулук көп төмөндөйт; ошондуктан, багыттоо куралын колдонуу зарыл. Калыпка келтирилген жана кулактуу винттарды бирге колдонгондо, алгач калыпка келтирилген компрессиялык винттарды орнотуу керек, андан кийин кулактуу винттарды. Бул иретти тескелеп коюу винт‑сыйыктык чегине ташылган күч таасир этишүүгө алып келет.
Пластиналарды формалоо
Ички фиксатор катары колдонулганда, LCP пластинасы сыйыктык менен идеалдуу түрдө тургандай болушу шарт эмес. Диафиздеги сынгыларда, винт дыраларынын ортосунда жумшак ийилүү винттарды ар түрлүү багытта орнотууга мүмкүндүк берет, бул көп багыттуу анкерлешишти камсыз кылат — бул остеопоротикалык сыйыктык үчүн айрыкча полездуу. Метафиздеги аймактарда, пластина‑сыйыктык ортосундагы ашыкча зазорлорго жол бербей жана жумшак тканьдарга таасир этүүнү азайтат, бирок жалпы чыгып кетүүгө каршы туруктуулукту жогорулатуу үчүн винттарды айрым багытта орнотууга мүмкүндүк берет.
Анатомиялык жолу менен алдан калыпка келтирилген LCP системалары
Анатомиялык түрдө иштеген LCP-лер көп убакыт талап кылган операцияда ичке бүгүүнү талап кылбайт; алар анатомиялык кайра орнашууго жардам берет, жана кошумча келтирилген максаттуу блоктор так килиттөө винттарын орнотууга жардам берет, хирургиялык иштеңи стандартташтырат. Талдоо клиникалык колдонууга мүмкүн болгон системаларды санап чыгат: PHILOS жогорку башындағы плита, төмөнкү башындағы LCP, 2,4 мм төмөнкү радиус система, колго арналган LCP, төмөнкү бедренная LCP, жогорку тibia LCP, төмөнкү tibia LCP, пилонга арналган LCP, медиалдык tibial метафиздик плита, кондилдар плита жана кең ийилген LCP. Кең ийилген LCP бедреннаянын арткы ийилүүсүнө ылайык келет жана перипротездик сынгыларга жана тизенин арткы бириктирилүүсүнөн кийинки фиксацияга ылайык.
In Vitro Биомеханикалык Изилдөөлөр
Клиникалык киргизүүгө чейин бир нече in vitro биомеханикалык баалоолор өткөрүлгөн. Дисталдык радиус C2 сыныктарынын труп моделинде волардык блоктолгон компрессиялык T‑пластиналар конвенциялык пластиналарга караганда жогору туруктуулук көрсөткөн. Труп радиусунун үлгүлөрүндө LCP LC‑DCPге караганда антеропостерирдик туруктуулук жана бурчтук каршылык боюнча жакшы натыйжа берген. Дисталдык гумерус сыныгын сыноодо LCP туруктуу баштапкы фиксацияны камсыз кылган. PHILOS проксимальдык гумерус системасы эластик касиеттери менен сөңгүк-имплант аралыгындагы чоңойгон стресстери төмөндөтүп, остеопоротикалык сөңгүктө катуу импланттарга караганда иркектелүүнүн баштапкы деңгээли төмөндөткөн. Узун сөңгүктөрдүн сыныгын моделдеоо учурунда LCP салыштырма импланттарга караганда жогору чыдамдуулук көрсөткөн. Бир нече контролдолгон изилдөөлөр LCPнин конвенциялык пластиналарга караганда биомеханикалык үстүнчүлүгүн көрсөтбөгөн, бирок LCPнин биомеханикалык төмөндүгүн көрсөткөн изилдөөлөр жок.
Клиникалык натыйжалар
LCP 2001-жылы клиникалык колдонууга кирген. Sommer (2003) 169 иштеген учурду камтыган баштапкы клиникалык серияны жарыялаган, системанын жетилгенин жана ичке фиксациянын жалгыз болгонунан кийин комплекстүү сынгыларда жана кайрадан операциялоо шарттарында айрыкча мааниге ээ экенин корутундулаган. Дисталдык радиус – жогорку жыштыкта колдонулган орду. Дорсальдык жактан чыгып кеткен дисталдык радиус сынгыларында волардык блоктолгон пластинкалар дорсальдык экстензор сухожилийлерине таасир этпейт; 2.4 мм LCP остеопоротикалык дисталдык радиус сынгыларында 80%дан ашык учурда жакшы же өтө жакшы натыйжаларга жетирген. Турандай импланттардын баасы жогору болгону менен, система редукциянын жоголбостон активдүү кыймылдын толук диапазонунан баштапкы мезгилде пайдаланууга мүмкүндүк берет. Литературада LCP-нын сакралдык сынгыларда, трансверсалдык грудиналык сынгыларда, протезге жакын орнолгон сынгыларда, дисталдык гумерустун сынгыларында жана остеопоротикалык бирикпеген сынгыларда колдонулганы таанылган.
Баалоо жазуусунда ЛЦП‑ге байланыштуу көпчүлүк ооруштар импланттын материалдык бузулушу эмес, башкача айтканда, көпүрөлүк остеосинтездин принциplerине ылайык келбөөдөн пайда болот. Кэдээде (атап айтканда, колдун алдыңкы бөлүгүндөгү сыныктар жана ачык‑чоку тибиянын жогорку бөлүгүндөгү остеотомияларда) кечиккен биригүү бааланган, бирок жалпы саны төмөн болгон. 4-суротто дисталдык тибиянын сыныгын MIPO көпүрөлүк фиксациясы менен дарылоо учурлары көрсөтүлгөн.
4-сурот. AO43‑A2 тибиянын стволунун сыныгы: дисталдык тибияга ЛЦП колдонулган учур; фибула конвенциялык пластинкалык принциplerге ылайык фиксацияланган, ал эми тибия MIPO көпүрөлүк остеосинтези менен фиксацияланган.
Көпүрөлүк принциplerдин жетишсиздигинен пайда болгон бузулуштар узундугу чоң пластинка колдонуп жана винттардын орнуштандырылышын өзгөртүп түзөтүлөт. 5-суротто баштапкы винттар сынык зонасына тымышык орнуштандырылган улна стволунун сыныгында биригүүнүн болбой калышы көрсөтүлгөн; узундугу 10 тесиктүү пластинка колдонуп жана медиалдык винттарды көпүрөлүк аралыгын узартуу үчүн кайра орнуштандырып түзөтүлгөндөн кийин 3 айдан кийин биригүү ишке ашкан.
5-сурот. AO22‑A3 алдыңкы кол сөгүшүнүн LCP иши: баштапкы 8‑тескери пластинка жана сынган жерге тийген винттар, 5 айдан кийин биримдик пайда болбой калган; узундугу көбөрөөк 10‑тескери пластинка менен кайра иштетүү, винттарды кайрадан орнотуу жана көпүрөлөштүн узундугун көбөйтүү натыйжасында 3 айдан кийин рентгенде биримдик пайда болгон.
LCP-ни артродездин кайра иштетилүүсүндө да колдонушкан. 6-суроттун түшүнүгү: инфекциялык кайра иштетилген тизмектин протезинин алынып салынышы жана сырткы фиксациядан кийин тизенин артродезинин биримдиги пайда болбой калган. Эгилип турган 20‑тескери 4.5/5.0 мм LCP, башка 10‑тескери LCP жана өзүнчө губкалык сөгүш тканьдарынын трансплантаты операциядан кийин 6 айдан кийин биримдикти камсыз кылган.
6-сурот. Сырткы фиксация менен тизенин артродезинин жасалганынан кийин хроникалык инфекция жана биримдик пайда болбой калган; эгилип турган 20‑тескери 4.5/5.0 мм LCP жана 10‑тескери LCP менен кайра иштетүү жана өзүнчө губкалык сөгүш тканьдарынын трансплантаты, натыйжада 6 айдан кийин биримдик пайда болгон.
Макулар (макаланын талдоосунан алынган)
NIEMEYER P, SÜDKAMP N P. Locking Compression Plate (LCP) принциplerи жана клиникалык колдонулушу. ACTA CHIRURGIAE ORTHOPAEDICAE ET TRAUMATOLOGIAE ČECHOSL., 2006,73:221‑228. BLATTER G, WEBER B G. Толкундук пластинка остеосинтези катары куткаруу ыкмасы. Arch. orthop. traum Surg., 109: 330‑3, 1990. FLORIN M, ARZDORF M, LINKE B, AUER J A. Аттардын сыныгын дарылоо үчүн колдонулуучу 4 түрлүү имплантаттардын катуулугу жана күчүн баалоо: сыйкырдуу кемик моделинде 20 градус ичиндеги көндөлөнгөн узун кемик сыныгын изилдөө. Vet. Surg., 34: 231–8, 2005. FRANKIE L, XIANG Z. Перипротездик бедрен кемик сыныгын Locking Compression Plate фиксациясы менен дарылоо. Zhongguo Xiu Fu Chong Jian Wai Ke Za Zhi, 16: 123–5, 2002. FRIGG R. Locking Compression Plate өнүгүшү. Injury, 34 Suppl. 2: B6‑10, 2003. GARDNER, M. J., BROPHY, R. H., CAMPBELL, D., MAHAJAN, A., WRIGHT, T. M., HELFET, D. L., LORICH, D. G.: Locking compression plates жана dynamic compression plates таасиринин кадавр радиусунун моделинде механикалык ылдамдыгы. J. orthop. Trauma, 19: 597–603, 2005.
